Van haast naar eenvoud: een nieuw leven op het Franse platteland

Ze waren er klaar mee. Niet een beetje moe, niet “tijd voor vakantie”, maar echt klaar. Het eindeloze rennen, de drukte, de agenda’s die weken vooruit al dichtslibden. In Nederland leek alles efficiënt geregeld, maar ondertussen voelde het leven voor hen steeds minder als hún leven.

Dus namen ze een besluit waar veel mensen alleen over fantaseren: ze gingen weg.

De breuk met het oude leven

Het begon klein. Een gesprek aan de keukentafel dat vaker terugkwam. “Is dit het nou?” vroeg zij. Hij haalde zijn schouders op, maar dacht hetzelfde. Werk, hypotheek, files, sociale verplichtingen — het voelde als een systeem waar ze in vastzaten.

Ze begonnen te dromen. Over ruimte. Over stilte. Over zelf bepalen hoe hun dagen eruitzien.

Frankrijk kwam al snel in beeld. Niet de drukke Côte d’Azur, maar het binnenland. Streken waar huizen nog betaalbaar waren, waar het tempo lager lag en waar grond geen luxeproduct was.

Binnen een jaar was het geen droom meer, maar een plan.

De sprong

Ze verkochten hun huis. Dat alleen al voelde surrealistisch. Alles waar ze jarenlang voor hadden gewerkt, ging in dozen en vervolgens de deur uit. Wat overbleef, paste in een busje.

Familie en vrienden reageerden verdeeld. Sommigen bewonderden hun moed, anderen verklaarden hen voor gek.

“Maar wat ga je daar doen?” was de meest gestelde vraag.

Hun antwoord was simpel: “Leven.”

Aankomen in Frankrijk

Het huis dat ze kochten was allesbehalve perfect. Een oude boerderij, verscholen tussen glooiende velden, met een lekkend dak en een tuin die meer weg had van een verwilderd stuk natuur dan van een erf.

Maar het had iets wat ze in Nederland kwijt waren geraakt: potentie, ruimte, stilte.

De eerste maanden waren zwaar. Taalbarrières, bureaucratie, onverwachte kosten — het romantische beeld van “even een nieuw leven beginnen” maakte plaats voor de realiteit.

Ze leerden snel dat zelfvoorzienend leven geen idyllische Instagram-foto is, maar hard werken.

Terug naar de basis

Langzaam begonnen ze hun leven opnieuw op te bouwen. Ze legden een moestuin aan. Eerst mislukt, daarna voorzichtig succes. Tomaten die eindelijk smaakten zoals tomaten horen te smaken. Eieren van hun eigen kippen.

Ze leerden conserveren, repareren, hergebruiken. Dingen die in Nederland vaak sneller vervangen werden dan gemaakt.

Hun dagen kregen een ander ritme. Opstaan met het licht, werken met de seizoenen. Minder scherm, meer buitenlucht.

Zelfvoorzienend worden bleek geen einddoel, maar een proces. Elke stap — van regenwater opvangen tot hun eerste oogst bewaren voor de winter — gaf een gevoel van onafhankelijkheid dat ze nooit eerder hadden ervaren.

Wat ze achterlieten — en wat ze vonden

Ze missen dingen. Natuurlijk. Familie, vrienden, het gemak van Nederland. Even snel iets regelen, een winkel om de hoek, alles dat “gewoon werkt”.

Maar wat ze ervoor terugkregen, weegt zwaarder.

Rust. Echte rust. Niet de stilte van een zondagmiddag, maar een constante onderlaag in hun leven.

Tijd. Tijd om na te denken, om te maken, om gewoon te zijn.

En misschien wel het belangrijkste: het gevoel dat ze weer zelf aan het roer staan.

Geen sprookje, maar een keuze

Hun verhaal is geen sprookje. Het is soms zwaar, soms frustrerend, vaak onzeker. Zelfvoorzienend leven betekent ook: verantwoordelijkheid nemen voor alles wat je doet.

Maar het is wel een bewuste keuze.

Een keuze om minder afhankelijk te zijn van systemen die niet meer goed voelen. Om dichter bij de natuur te leven. Om hun eigen definitie van succes te volgen.

En als ze ’s avonds buiten zitten, met uitzicht over hun land, een glas wijn in de hand en niets anders dan het geluid van de wind en een verre uil, weten ze één ding zeker:

Ze zouden het zo weer doen.